uno de los ciclistas que mas he admirado de aquella epoca y de aquel mitico equipo kas.
¿porque lo del tarangu?
el tarangu ,es un nombre que me viene de familia, a mi abuelo le llamaban el tarangu, y ami padre lo mismo, y a mi me quedo el mismo mote que a ellos
¿como y cuando empezaste a correr?
- Empecé corriendo yá de juvenil en el Club Ciclista "La Tenderina" de ovidedo, y los únicos que me ayudaron moralmente y con consejos fueron el doctor Préstamo y José Luis Fernández Río, conocido en el mundo de la bici como Carretillo. Aparte de estas personas, nadie me ayudó, y todo tuvo que ser "a puru güevu".
- Se hablaba cuando corrías, de que llevabes una vida poco seria como deportista, ¿qué hay de ello?
- Eso son coses que se dicen, pero que no son verdad. No conocí ciclista dalgún que fuere quien a correr ensin cuidase correutamente llevando una vida disciplinada. Eso no quita que alguna vez al añ saliera de fiesta. Y lo que pasa: con que te vean una vez tomando un cacharro y fumando, vale para que te pongan a caer de un burro, porque eres popular y eres noticia.
- ¿Y aquella vez que saliste fumando en carrera?
- Aquello pasó corriendo una Vuelta a España. iniciando una etapa, cuando vino un periodista holandés en moto y entre bromas ofrecióme un cigarrillo. Lo cogí, lo meti en la boca y de repente chiscóme una semeya. En aquellos momentos era un corredor del montón; la foto aparecio dos años depués, cuandu ya era famosu y aquella mercancía daba dinero.
- Cuando salias a correr una etapa o una carrera, ¿a quién tenías más miedo, a los contrarios o a las pájaras?
- A les pájaras no digo que las tuviera miedo y si tuve muchas fue porque cuando hacía falta ponía "les coraes al roxo" y daba todo lo que tenía dentro, y alguna vez, centrado en el esfuerzo, descuidaba la comida y veniame la pájara. Por ejemplo, en la famosa pájara que me hizo perder la maglia rosa en el Giro d'Italia, pasó un caso que muy pocos conocen.
Subiendo un puerto, un ciclista tiró un papel de celofán, de esos de envolver el bocadillo, y fue a metérseme ente la cadena y el piñón. De mano camenté que saldría solu y siguí, pero nun tuvi más remedio que f sacar el papel con la mano, ocasión que aprovechó Merckx para saltar y despegarse. "Darréu monté" y fui tras él, porque sabía que si no lo pescaba subiendo, bajando iba a sacarme más ventaja todavía. El esfuerzo fue supremo y trate de no perder tiempo agarrando comida en el avituallamiento. fFaltaba muncha carrera y lo pagué caro, pues entróme la pajara y Merckx llegó a la meta nueve minutos primero que yo, quitandome la maglia.
- El ciclista, cuandu corre en equipo, ¿con qué espíritu lo hace, como un deportista o como un obrero?
- Por supuesto, comu un obrero cualquiera que trabaja y cobra por lo que hace, y que esta a las órdenes de un patrón que lo manda.
- Para ti, el deporte de competición, ¿sigue siendo deporte?
- Para mi, en el momento que hacees deporte estas compitiendo, y aunque vayas solo compites contigo mismo, pues si un día haces un recorrido en una hora, y otro día siempre quieres hacerlo en menos tiempo.
- ¿ se drogan los ciclistas?
- Eso es falso. Si fuere asi, todos serían campeones. Los ciclistas se estimulan como lo puede hacerlo un estudiante en exámenes o un chofer que trabaja de noche, pero a lo uno lo llaman doparse y a lo otro estimularse. Lo que pasa ye que la UCI quiso hacer de madre buena, y lo que hizo fue meter la pata en munchas ocasiones.
- Ahora qe ya dejaste de correr, ¿sigues corriendo en bicicleta por ehí? ¿Qué otro vínculo tienes con el ciclismo?
- No, no ando muncho en bicicleta, pues el trabajo me lleva la mayor parte del tiempo; y por otro lado estoy un poco cansado y resentido con el ciclismo, porque como quien dice, me echaron y estoy "resabiáu". Y sí podía estar metido desntro del ciclismo, pero como conocía el terreno que pisaba, quise más desparecer y apartarme de él.
- Entonces, ¿te echaron o tuviste que dejarlo por la tan comentada lesión de riñón?
- La lesión la tuve siempre, y si cuando tengo la edad de estar hecho un hombre y conozco lo bueno del ciclismo, que ya cuando más puedo rendir, vienen y dícenme los médicos de aqui que no estoy para correr, mientras que los de Italia dábenme de pasu, ¿qué se puede pensar? Esto escomo un labrador que prepara la tierra, siembra y cuando va a recoger la cosecha viene la nube y se carga todoe. Yo empecé tarde en el ciclismo y ahora, a los trenta y siete años, sería el momento de dejarlo.
- ¿Cuál era el problema?
- El problema esta en que siempre dije las cosas como las siento, y eso estorbaba mucho a aquellos directivos que tan apegados al cargo lo mismo que llámpares a les peñes, y con lo de la lesión tuvieron una disculpa muy guapa para echarme, y asina ye que tuvi que colar resentíu y cuasi esprecetáu.
- Por aquello tuviste que ir a Italia. ¿Por qué al final no lo hiciste?
- Porque necesitaba la licencia de la Federación Española de Ciclismo y no me la daba, y si no tenia que
nacionalizarme italiano.
- Dinos el recuerdo mas bonito que te queda del mundo de la
bicicleta.
- El recuerdo más bonito que tengo fue recibimiento que me hizo la afición asturiana en el final de etapa con subida al Naranco, en la Vuelta a España del año 1974. Aquello era un verbena de gente animando y disfrutando con lo que alí pasaba. Y el recuerdomás triste fuea muerte de López Carril y la de Santisteban.
- ¿Un compañero?
- Vicente López Carril. Fue un compañero en todo.
- Ahora que el ciclismo queda atrás, ¿quién es Fuente?
- Soy un paisano normal que todos días se tiene que levantar para trabajar y hacer la vida. Tengo un tienda de deportes en Oviedo y atendiendola paso la mayor parte del tiemo. Aunque la verdad soy el mismo de siempre, yo nunca cambié la forma de ser, lo único que cambié fue una forma de vivir.